Liście szałwii

Salvia officinalis / Szałwia lekarska

Szałwia lekarska (łac. Salvia officinalis) należy do tradycyjnych roślin leczniczych. Jest to wieloletni półkrzew o naprzeciwległych liściach o podłużnym, jajowatym kształcie. Szczególnie młode liście są owłosione i mają interesujący srebrnoszary kolor. Fioletowe kwiaty tworzą rozety, a owocem jest torebka. Cała szałwia ma wyraźny aromat.

Zioło to należy do przeciwutleniaczy, dzięki czemu chroni komórki przed stresem oksydacyjnym. Wspomaga naturalną odporność organizmu, pomaga utrzymać prawidłową pracę serca i układu oddechowego. Wpływa pozytywnie na funkcjonowanie tarczycy, a tym samym na równowagę hormonalną. Warto ją zatem wypróbować dla zdrowia włosów, zwłaszcza w przypadku ich przerzedzania się. Kobietom można ją polecić w celu zachowania dobrego samopoczucia w okresie menstruacji i menopauzy. Wspomaga prawidłowe trawienie i pracę wątroby, wspomaga wydalanie – oczyszczanie organizmu oraz utrzymuje prawidłowy poziom glukozy we krwi. Odnotowano korzystny wpływ na nadmierne pocenie się, a szałwia jest również odpowiednia dla zachowania zdrowych kości i stawów.

Szałwia jest również popularną przyprawą, nadającą potrawom gorzki smak i aromat. Doskonale komponuje się zwłaszcza z mięsem, ale sprawdza się również w pastach twarogowych lub masłach ziołowych. Wyciągi z tej rośliny są również stosowane w kosmetykach do pielęgnacji włosów i skóry.

Substancje czynne

Flawonoidy, garbniki, substancje gorzkie, olejek eteryczny

Występowanie

Roślina pochodzi z regionu Morza Śródziemnego, u nas jest jedynie uprawiana; dobrze się rozwija w miejscach nasłonecznionych i osłoniętych.

Nazwy ludowe

Zioło to znane jest również pod nazwami: „babie brzucho”, „babie rúcho”, „babie ucho”, „cygańskie spodnie”, „koda”, „kodice”, „koníčky”, „zioło królewskie”, „królewska szałwia”, zioło muszkatołowe, rapaňa, salvatrix, salvia, smrtky, szalfia, szalfie, šalvice, šalvina, zioło szarbetowe, zioło szlachetne lub wilczy ogon.