Liść stewii

Stevia rebaudiana / Stewia słodka

Stewia słodka (łac. Stevia rebaudiana) to tropikalna roślina z rodziny astrowatych, rosnąca zazwyczaj w kępach. Ma drobne, owalne lub lancetowate liście o ząbkowanych brzegach oraz małe białe kwiaty, które tworzą końcowe baldachy. Ojczyzną stewii jest kontynent środkowo- i południowoamerykański; w naszym klimacie można ją uprawiać wyłącznie jako roślinę doniczkową, ponieważ nie znosi mrozu.

Chociaż stewia nie wyróżnia się wyglądem, zyskała sławę na całym świecie. Jest bowiem wysoko ceniona ze względu na swoją słodycz, dzięki której wykorzystuje się ją jako bezkaloryczny zamiennik cukru. Podaje się, że jest nawet 300 razy słodsza od sacharozy. Swoją słodką smak zawdzięcza przede wszystkim zawartym w niej glikozydom, a konkretnie stewiozydowi i rebaudiozydowi A. Jako substancja słodząca została zatwierdzona również przez Unię Europejską; można ją spotkać pod oznaczeniem E 960.

Z rośliny wykorzystuje się przede wszystkim liście, ponieważ to właśnie one charakteryzują się największą słodkością. Obecnie są one powszechnie stosowane do słodzenia wielu napojów, słodyczy, deserów, gum do żucia i wielu innych produktów.

Prawie wszystkie alternatywne nazwy stewii nawiązują do jej charakterystycznej właściwości – słodkiego smaku. Nazywa się ją bowiem również słodką trawą, miodowymi listkami czy też stewią cukrową.

Substancje czynne

Stewia zawiera glikozydy stewiolowe – rebaudiozyd C i rebaudiozyd D. Najwięcej jest w niej stewiozydu, który jest nawet 300 razy słodszy od cukru, a także olejki eteryczne – nerolidol, geranilol, tlenek kariofilenu oraz flawonoidy

Występowanie

Stewia to wieloletni krzew rosnący na otwartych terenach w terenach podmokłych wzdłuż rzek w Paragwaju i Brazylii. Uprawiana jest na całym świecie.