Liście lnu

Linaria vulgaris / Lnica pospolita

Lniczka pospolita (łac. Linaria vulgaris) przyciąga uwagę przede wszystkim swoim efektownym kwiatostanem gronowym, który składa się z nawet 50 żółto-pomarańczowych kwiatów. Ta roślina wieloletnia o nie rozgałęzionej łodydze i przysiadających liściach jest dość powszechnie występująca również w naszej przyrodzie.

Liście rośliny przygotowuje się najczęściej samodzielnie w postaci naparu lub wywaru. Wykorzystuje się je jednak również w mieszankach herbatowych, a nawet wytwarza się z nich olej i maść. Uważa się, że przede wszystkim kwiaty przyczyniają się do utrzymania prawidłowej czynności wątroby i woreczka żółciowego.

Nawiasem mówiąc, lniczka jest nie tylko tradycyjną rośliną leczniczą, ale w przeszłości przypisywano jej również właściwości magiczne.

Substancje czynne

Len zawiera przede wszystkim glikozydy flawonowe: linarinę, linaricynę, pektolinarinę i neolinarinę, alkaloid peganinę, fitosterole, kwasy organiczne (linarowy, mrówkowy, octowy, oksyglutanowy, antirynowy, askorbinowy), garbniki, fitosterole, pektynę, cukry i składniki mineralne. 

Występowanie

Intensywnie żółte kwiatostany lnu polnego spotykamy głównie przy drogach, na poboczach, na granicach pól, w rowach, na nasypach, w kamieniołomach, na suchych łąkach, na żwirowniach, na polach, wzdłuż murów i ogrodzeń.

Nazwy ludowe

Zioło to znane jest również pod nazwami: brodawka, hedyk, buźka, hubilen, kwiatek, kwiatek pospolity, krwawica, krwawica, krwawica, len Matki Bożej, lenica, ohnica, owcze hubiczki, pantofelki, paściczka, opaska kwiatowa, pyštek, pyštěk, rozmarynka, rozrazil lub zvěšinec.