Suszone śliwki

Śliwka jest owocem śliwy domowej (łac. Prunus domestica), drzewa powszechnie występującego w Czechach, osiągającego wysokość do 10 metrów. Charakteryzuje się bujną koroną o kształcie jajowatym oraz brązowo-szarym pniem, często z popękaną korą. W miesiącach wiosennych drzewo kwitnie zielonkawymi kwiatami, zazwyczaj w tym samym czasie, gdy na gałązkach pojawiają się pierwsze liście. Jadalne owoce mają różne odcienie, zazwyczaj są niebieskawe lub fioletowawe. Charakteryzują się soczystym miąższem, w którym kryje się brązowa, elipsoidalna pestka.

Suszone śliwki zawierają błonnik oraz całą gamę witamin i minerałów. Są to przede wszystkim prowitamina A, a spośród minerałów – potas, którego zawartość wynosi aż 732 miligramów na 100 g. Oprócz potasu w suszonych owocach znajdziemy na przykład również wapń i żelazo. Spożywanie ponad 100 g suszonych śliwek dziennie przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania jelit.

Uprawa śliwek ma na naszym terenie długą tradycję, o czym świadczy również różnorodność regionalnych nazw tych owoców – slíva, trnka, kadlátko, karlátka i wiele innych. Z owoców produkuje się powidła, a ponadto stanowią one składnik wielu słodkich potraw, deserów, kompotów i sosów. Nie można również pominąć popularnego trunku, tzw. śliwowicy.

Suszone śliwki można spożywać jako wyśmienity przysmak po prostu same. Doskonale nadają się jednak również do dalszego przetwarzania w kuchni, najlepiej po krótkim namoczeniu w wodzie, aby zmiękły. Można je dodawać na przykład do kaszek jaglanych, owsianych i innych, do domowych batoników musli, drobnych ciasteczek, ale świetnie pasują również do dziczyzny, mięsa kaczki i jagnięciny. Suszone śliwki podaje się również do śliwowicy, aby złagodzić jej smak.

Wartości odżywcze

Nazwy ludowe

śliwka, tarnina, kadlátko, karlátka