Korzeń marali

Leuzea rhapontica / Marali Leuzea krokoszowata

Źródłem tego cenionego korzenia jest saflor syberyjski, znany również jako parcha syberyjska (łac. Leuzea rhapontica, syn. Rhaponticum carthamoides). Jest to roślina pochodząca z Syberii, która wyglądem przypomina „zwykły ostropest”, ale nie ma kolców. Ma owłosioną łodygę, potężne liście przyziemne oraz urocze fioletowe kwiaty z pięcioczęściową koroną. Ceniona jest przede wszystkim ze względu na swój duży i twardy korzeń, z którego wyrastają kolejne cienkie pędy.

Korzeń marala nadaje się do ogólnego odświeżenia organizmu. Wspomaga naturalną odporność organizmu i korzystnie wpływa również na zdrowie psychiczne. Co nie mniej ważne, wspomaga również prawidłowe funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego.

Korzeń tej rośliny chętnie spożywają jelenie marale, żyjące na Syberii. Jego spożywanie ułatwia im przetrwanie tamtejszych surowych zim.  Roślinę tę można uprawiać nawet w naszych warunkach, ponieważ jest ona stosunkowo mało wymagająca i dobrze znosi mrozy.

Substancje czynne

Roślina ta zawiera flawonoidy, glikozydy triterpenowe, pochodne chlorofenu, nie do końca zidentyfikowane alkaloidy, saponiny, garbniki, olejek eteryczny oraz keraten. Spośród składników mineralnych przeważa fosfor. Zawiera również witaminy, przede wszystkim kwas L-askorbinowy.

Występowanie

Maral to roślina wieloletnia, osiągająca wysokość ponad 1 m. Roślina ta ma zazwyczaj kilka łodyg, które nie są rozgałęzione. Owocem maralu jest niełupka o eliptycznym kształcie, o długości około 5 mm.

Nazwy ludowe

Inne nazwy tej rośliny: leuzea rapontika, leuzea szeleszcząca, korzeń marali, korzeń maralowy, parcha światlicowa, rapontika lub krokosz barwierski