Chaga

Inonotus obliquus / Chaga Błyskoporek podkorowy

Chaga, znana również jako Inonotus obliquus, należy do wieloletnich grzybów nadrzewnych. Najlepiej rozwija się na brzozach, ale rośnie również na innych drzewach liściastych – na przykład na wiązach, jesionach, olchach, dębach czy bukach. W naturze można spotkać owocniki niedoskonałe lub doskonałe. Podczas gdy te pierwsze pojawiają się w lasach przez cały rok i mogą dożyć nawet niewiarygodnych 20 lat, te drugie występują wyłącznie od lata do jesieni i są jednoroczne. Mogą zajmować znaczną część pnia drzewa, na którym pasożytują. Owocniki mają różną barwę (zazwyczaj ciemnieją wraz z wiekiem), a ich grzybnia jest żółtobrązowa.

Obszarem występowania chagi są przede wszystkim rozległe lasy północnej Europy i Azji. Podaje się jednak, że w wyjątkowych przypadkach grzyb ten można spotkać również w Europie Środkowej.

Chaga zawiera szereg interesujących substancji, spośród których prawdopodobnie największą uwagę zwracają beta-glukany. Oprócz nich zawiera również całą gamę składników mineralnych, kwas huminowy, betulinę, białka, steroidy, błonnik i inne. Suszone kawałki chagi najczęściej stosuje się w postaci wywaru.

Substancje czynne

Ergo sterole, melanina, beta-glukany, saponiny, sterole, triterpeny, SOD, kompleksy aminokwasowe, pierwiastki śladowe, alkohole dwuwodorotlenowe z grupy triterpenów, takie jak betulina, inoitodiol i obliquol, a także polisacharydy, steroidy, chromogeny, purynę, związki krzemu, żelaza, glinu, wapnia, magnezu, cynku, miedzi, manganu i potasu.

Występowanie

Grzyb czaga rośnie głównie na Syberii i jest to w rzeczywistości rodzaj porostu. Najczęściej występuje na brzozach, a także na wiązie, jasieniu czy jarzębinie. Chaga rosnąca na brzozach przejmuje wartości odżywcze tego drzewa i ma najsilniejsze właściwości lecznicze. Na powierzchni chaga jest czarna, a w przekroju ma brązowawy odcień.