Přehled analytických údajů pro aktuální šarži suroviny

Co oznaczają te dane?

Rumianek – zioło, które potrafi niemal wszystko

Rumianek właściwy (Matricaria chamomilla) jest bez wątpienia jedną z najpopularniejszych i najbardziej znanych roślin na świecie. Rośnie niepozornie na polach, na nieużytkach i wzdłuż dróg – ale właśnie w tych niepozornych białych kwiatach z wydrążonym żółtym środkiem kryje się niezwykła różnorodność zastosowań. Zioło to przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania układu oddechowego i krążenia, wspiera naturalną odporność organizmu i należy do przeciwutleniaczy. Utrzymuje zdrowy stan skóry, pozytywnie wpływa na funkcjonowanie układu moczowego, a u kobiet pomaga zachować równowagę mikroflory pochwy. Wspomaga prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego i jelit, wspomaga pracę wątroby i woreczka żółciowego oraz ma korzystny wpływ na metabolizm lipidów. W zakresie zdrowia poznawczego i psychicznego pomaga zachować dobre samopoczucie i pozytywny nastrój, wspomaga relaksację i zdrowy sen.

Matricaria chamomilla / Rumianek pospolity

Rumianek towarzyszy europejskiej medycynie od ponad dwóch tysięcy lat. Starożytni Egipcjanie poświęcali go bóstwom słonecznym, greccy lekarze stosowali go w przypadku gorączki, a średniowieczni zielarze zalecali go na dolegliwości żołądkowe i bezsenność. Obecnie rumianek jest jednym z najlepiej zbadanych ziół leczniczych – jego olejek eteryczny, zawierający charakterystyczny chamazulen i bisabolol, jest przedmiotem licznych badań naukowych.

Chamazulen – sekret niebieskiego koloru

Kwiat rumianku podczas destylacji parowej uwalnia olejek eteryczny, który ma charakterystyczny niebieski kolor. Za ten kolor odpowiada chamazulen, substancja powstająca w wyniku przemiany matrycyny podczas destylacji. Chamazulen i bisabolol są uważane za kluczowe składniki olejku rumiankowego. Suszone kwiaty rumianku zawierają również flawonoidy (apigeninę, luteolinę, kwercetynę), kumaryny, śluz, garbniki i substancje gorzkie.

Rumianek w kuchni i kosmetyce

Napar z rumianku ma delikatnie słodkawy, lekko ziołowy i umiarkowanie gorzki smak, który jest przyjemny nawet bez dodatku cukru. Aby poprawić smak, można go łączyć z kwiatami lipy, melisą lub miętą. Aby zapewnić spokojny sen, świetnie uzupełnia lawendę lub korzeń kozłka lekarskiego. Na trawienie tworzy klasyczne połączenie z koprem włoskim i miętą. W przypadku stanów zapalnych jamy ustnej i dziąseł doskonale działa w połączeniu z szałwią.

Rumanek jest składnikiem niezliczonych preparatów kosmetycznych – od kremów do skóry, szamponów i masek do włosów po pasty do zębów i krople do oczu. Szczególnie w pielęgnacji skóry wrażliwej, podrażnionej lub suchej rumianek jest pierwszym wyborem wśród kosmetyków naturalnych.

Ludowe nazwy rumianku są niezliczone: kamilka, harmaníček, harmoníček, rumianek mały, rumianek polny, jahodníček, matečník, marunka, zioło matki, zioło dziewicze lub roślinny lekarz. Każda z nich świadczy o tym, jak bardzo ludzie polubili tę roślinę.

Substancje czynne

Kwiaty rumianku pospolitego (Matricaria chamomilla) zawierają olejek eteryczny (0,3–1,5 %, w odmianach uprawnych nawet do 3%) z głównymi składnikami: chamazulenem (powstającym z matricyny podczas destylacji) i bisabololem (alfa-bisabolol i jego tlenki). Ponadto obecne są flawonoidy (apigenina, luteolina, kwercetyna i ich glikozydy), kumaryny (herniaryna, umbelliferon), śluz, garbniki, substancje gorzkie i cholina. Apigenina jest biologicznie aktywnym flawonoidem o udowodnionym oddziaływaniu na receptory GABA-A w mózgu, co uważa się za podstawę tradycyjnego stosowania rumianku jako łagodnego środka uspokajającego.

Występowanie

Rumianek właściwy (Matricaria chamomilla) pochodzi z południowo-zachodniej Azji i południowo-wschodniej Europy, skąd rozprzestrzenił się na cały świat zarówno jako chwast synantropijny, jak i jako uprawiane zioło. W Czechach rośnie obficie na nieużytkach, polach, wzdłuż dróg oraz na suchych terenach trawiastych. Kwitnie od maja do września. Do celów komercyjnych uprawia się ją głównie w Niemczech, na Węgrzech, w Egipcie i Argentynie. Zbiera się same koszyczki kwiatowe, najlepiej krótko po rozkwicie, kiedy zawartość olejku eterycznego jest najwyższa. Suszenie odbywa się w cienkich warstwach w cieniu lub metodą suszenia sztucznego w temperaturze do 35 °C.