Korzeń tataraku

Acorus calamus / Tatarak zwyczajny

Tatarak zwyczajny (łac. Acorus calamus) to roślina łąkowa, dlatego wymaga wilgotnego środowiska w pobliżu wód stojących lub płynących. Ma trójkątną łodygę, naprzemiennie ułożone liście o kształcie miecza, a kwiatostanem jest zielonkawo-brązowa kłosowata główka. Pod ziemią kryje się pełzająca kłącza, która dalej się rozgałęzia. Roślina osiąga maksymalną wysokość około 1,5 metra.

Kozłek lekarski przyczynia się do utrzymania prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. Można go również wypróbować w celu poprawy pamięci i ogólnego odświeżenia organizmu.

Roślina ta charakteryzuje się specyficznym zapachem oraz ziemistym, gorzkawym smakiem. Wyciągi z irysa można spotkać również w kosmetykach i perfumach. Dodaje się go również do gorzkich likierów żołądkowych, a na rynku dostępny jest nawet likier sporządzony bezpośrednio z irysa.

Substancje czynne

Olejek eteryczny, substancje gorzkie, seskwiterpeny, garbniki

Występowanie

Miejscem występowania rdestnicy są wolno płynące i stojące wody.

Nazwy ludowe

Zioło to znane jest również pod nazwami: akorum, akorum prawdziwe, brustvorec, bruškvorec, chińska rabarbar, kalmus, korzeń niejadalny, korzeń pišvorcowy, korzeń płucny, korzeń piersiowy, korzeń palczasty, korzeń prustvorcowy, korzeń rotanowy, korzeń tatarski, nejedlík, piskačky, pískačky, pišišvor, piškvorec, proškorec, prskořen, prskořín, przyprawa piersiowa, palec, korzeń palcowaty, prustworec, pruškvorec, pruštvorec, rotan, święta trzcina, šišvorec, tatarak, tatarčík, tatarčok, trawa tatarska, tatarskie zioło, tatarska kapusta, tatrák lub trzcina pachnąca.