Echinacea korzeń – jeżówka purpurowa, która jest czymś więcej niż ozdobą ogrodu

Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) to urokliwa bylina, którą wiele osób zna przede wszystkim z ogrodów. Nie sposób jej przeoczyć dzięki wyrazistym kwiatom z brązowym, wypukłym środkiem, otoczonym purpurowymi języczkowymi płatkami. Pod ziemią skrywa jednak to, co najcenniejsze – korzeń, który w zielarstwie ceniony jest najbardziej ze wszystkich części rośliny.

Echinacea purpurea / Jeżówka purpurowa

Korzeń jeżówki wspiera naturalną odporność organizmu, przyczynia się do prawidłowego działania górnych dróg oddechowych, a także całego układu oddechowego, oraz pomaga utrzymać prawidłowe funkcje dolnych dróg moczowych. Właśnie dlatego należy do najpopularniejszych ziół jesienią i zimą, gdy organizm potrzebuje najwięcej wsparcia.

Dar północnoamerykańskich prerii

Jeżówka pochodzi z prerii Ameryki Północnej, gdzie przez stulecia korzystali z niej rdzenni mieszkańcy – korzeń żuto, przykładano i przygotowywano jako odwar. Do Europy trafiła dopiero pod koniec XIX wieku i bardzo szybko zyskała popularność. Dziś należy do najlepiej zbadanych ziół w ogóle i jest składnikiem niezliczonych preparatów ziołowych. Jej łacińska nazwa Echinacea pochodzi od greckiego słowa echinos – jeż, od kolczastego, kłującego środka kwiatu. Polska nazwa „jeżówka” oddaje dokładnie to samo.

Dlaczego właśnie korzeń?

Korzeń zawiera najwyższe stężenie alkiloamidów – substancji, które przy żuciu wywołują charakterystyczne szczypanie i mrowienie języka. Właśnie to mrowienie świadczy o wysokiej jakości korzenia z dużą zawartością substancji czynnych. Korzeń ma ponadto wyraźniejszy, bardziej ziemisty smak niż ziele. Jeśli szukasz łagodniejszej wersji, wypróbuj jeżówkę ziele. Korzeń i ziele można też łączyć dla uzyskania zrównoważonej mieszanki.

Magnes na motyle

Jeżówka jest atrakcyjna nie tylko dla ludzkiego oka – chętnie odwiedzają ją także motyle, pszczoły i trzmiele. Uprawiając ją w ogrodzie, sprawisz radość również zapylaczom. Roślina jest bardzo odporna, dobrze znosi suszę i kwitnie od lipca aż do września.

Z czym łączyć jeżówkę

Korzeń jeżówki ma lekko gorzkawy, ziemisty smak, który pięknie złagodzą zioła owocowe i kwiatowe:

• Dzika róża – naturalne źródło witaminy C, uprzyjemni smak owocową nutą
• Bez czarny kwiat i lipa kwiat – klasyczny duet do zimowych herbat
• Tymianek ziele – wyraziste zioło dla dróg oddechowych
• Imbir – doda herbacie rozgrzewającego i pikantnego charakteru
• Eleuterokok korzeń – tradycyjny partner dla ogólnej witalności
• Nawłoć ziele – odpowiednie uzupełnienie dla dróg moczowych

Gotowe połączenia znajdziesz w mieszankach ziołowych Jeżówkowa odporność i Odporność.

Substancje czynne

Korzeń jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea) zawiera alkiloamidy (izobutyloamidy), uznawane za jedną z najważniejszych grup substancji czynnych i odpowiedzialne za charakterystyczne mrowienie języka. Ponadto zawiera polisacharydy (arabinogalaktany, heteroksylany), pochodne kwasu kawowego (kwas cykoriowy, kaftarowy, chlorogenowy), estry kwasów tłuszczowych, alkohole seskwiterpenowe, dihydroksynardol, olejki eteryczne, glikoproteiny i garbniki. Kwas cykoriowy należy do głównych związków fenolowych jeżówki i przyczynia się do jej właściwości antyoksydacyjnych.

Występowanie

Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) pochodzi z prerii i otwartych lasów środkowej i wschodniej części Ameryki Północnej. Do Europy sprowadzono ją pod koniec XIX wieku, a dziś uprawia się ją w wielu odmianach jako bylinę ozdobną w ogródkach, a do celów zielarskich na dużą skalę także na polach – m.in. w USA, Kanadzie, Niemczech, Polsce i w Europie Środkowej. Korzeń zbiera się jesienią z trzy- lub czteroletnich roślin, gdy zawartość substancji czynnych jest najwyższa. Po wykopaniu oczyszcza się go, kroi i suszy w temperaturze do 40 °C.

Nazwy ludowe

Echinacea, jeżówka purpurowa, jeżówka, rudbekia purpurowa, Echinacea purpurea