Kukurydza kolczasta

Zea mays / Kukurydza zwyczajna

Pierwotną ojczyzną kukurydzy siewnej (łac. Zea mays) jest kontynent środkowoamerykański, gdzie została ona udomowiona przez tamtejszą ludność już wiele tysięcy lat temu. Do Europy została sprowadzona w czasach pierwszych wypraw zamorskich pod koniec XV wieku. Jest to roślina jednoroczna, osiągająca wysokość około 3 metrów. Ma proste, pełne łodygi i szerokie, podłużne, lancetowate liście. Kwiaty żeńskie znajdują się w kolbach w kątach dolnych liści, natomiast kwiaty męskie w szczytowych wiechach tworzą nieparzyste kłosy. Owocem jest błyszczące, żółte ziarno.

Do celów leczniczych wykorzystuje się słupki kukurydzy, czyli znamiona wystające z kolb. Dzięki swojemu składowi przyczyniają się do prawidłowej pracy serca, pomagają utrzymać prawidłowe trawienie oraz pozytywnie wpływają na prawidłowe funkcjonowanie dróg moczowych i nerek.

Substancje czynne

Tłusty olejek eteryczny zawierający monoterpeny i sekwiterpeny, garbniki, fitosterole, sole potasowe, flawonoidy, saponiny i alkaloidy.

Występowanie

Kukurydza jest rośliną uprawną wyhodowaną w Ameryce Środkowej. Uprawia się ją na całym świecie w wielu odmianach. Nie może się samozasiewać, ponieważ jej ziarna nie wypadają z rośliny. W związku z tym jest w rzeczywistości uzależniona od sztucznej opieki ze strony człowieka.

Nazwy ludowe

Zioło to znane jest również pod nazwami takimi jak kukura, kukurec, pszenica indyjska, pszenica hiszpańska, pszenica turecka, tengerička, turkyň, turkyně, tureckie żyto lub włoskie żyto.