Akacja, często postrzegana jako chwast, ma również wiele zalet

Robinia pseudoacacia / Akacja biała robinia

Akac jest często potępiany jako agresywne, inwazyjne drzewo, które wypiera inne rośliny. Z punktu widzenia kształtowania krajobrazu takie „potępianie” jest oczywiście zrozumiałe, ale z drugiej strony ma on również wiele zalet. Małym skarbem są na przykład jego kwiaty.

Choć nie jest to gatunek rodzimy, praktycznie każdy go zna

Robinia akacjowa, zwana też akacją białą (łac. Robinia akacjowa), to drzewo lub krzew liściasty, który może osiągać wysokość około 25 metrów. Jego gałęzie pokryte są kolcami, kora ma zazwyczaj odcień od brązowego do szarawego i charakteryzuje się pęknięciami. Liście akacji są pierzaste i składają się z czterech do dziesięciu par listków, które są całobrzegie i mają kształt eliptyczny. W późnych miesiącach wiosennych roślina kwitnie białymi kwiatami, które tworzą zwisające grona i charakteryzują się przyjemnym zapachem. Podczas gdy korona kwiatów jest biała, kielich ma czerwonawy odcień i jest pokryty włoskami. Owocem jest spłaszczona brązowa strączka, w której znajduje się łącznie osiem nasion.

Do dziś zachował się zwyczaj, zgodnie z którym młoda dziewczyna zrywa pojedyncze płatki akacji, powtarzając: „Kocha mnie, nie kocha mnie”, przy czym właśnie ostatni płatek ma zdradzić odpowiedź, czy dany chłopak żywi do niej jakieś uczucia.

Kwiaty przyczyniają się do prawidłowego trawienia

Z farmaceutycznego punktu widzenia interesujące są przede wszystkim kwiaty akacji, które – nawiasem mówiąc – w przeciwieństwie do reszty rośliny nie są trujące. Przyczyniają się one bowiem do utrzymania prawidłowego trawienia, dlatego osoby borykające się z problemami żołądkowo-jelitowymi mogłyby je wypróbować. Właśnie w kwiatach zawarte są na przykład flawonoidy, garbniki, amigdalina, asparagina, mirycetyna oraz olejki eteryczne – przede wszystkim nerol i linalol. Zazwyczaj kwiaty suszy się, a następnie stosuje w postaci naparu.

Kwiaty akacji są cenione również w kosmetyce i perfumerii, gdzie wykorzystuje się przede wszystkim ich olejki eteryczne. Nie można również zapomnieć o ich zastosowaniu w przemyśle spożywczym – czasami używa się ich do przyprawiania potraw lub aromatyzowania mieszanek herbat. Dużą popularnością cieszy się również miód akacjowy, uważany za jeden z najlepszych w ogóle (akacja jest ważną rośliną miododajną).

Architekci krajobrazu nie darzą akacji zbytnią sympatią

Już na początku zaznaczyliśmy, że akac nie jest w naszym środowisku uważany za gatunek pożądany. Jego pierwotną ojczyzną jest południowo-wschodnia część Stanów Zjednoczonych, a na kontynent europejski trafił na początku XVII wieku, kiedy to został sprowadzony jako drzewo ozdobne. Wkrótce zaczęto go celowo sadzić nie tylko w parkach i ogrodach, ale rozprzestrzenił się również w obrębie drzewostanów leśnych.

Akacja, poza swoimi kwiatami, jest trująca i może wywierać toksyczny wpływ na inne rośliny. Ponadto, ponieważ jest bardzo odporna i mało wymagająca, łatwo i szybko rozprzestrzenia się poprzez liczne odrosty. W ten sposób jednak wypiera inne drzewa i rośliny w swoim otoczeniu. Znajduje się nawet wśród 40 najbardziej inwazyjnych roślin świata. Jego likwidacja jest na ogół trudna i długotrwała.

Z akacją wiąże się wiele ciekawostek

Z reguły akacja tworzy nieregularną i rozłożystą koronę, a miejsca te są chętnie wybierane przez ptaki do gniazdowania.

Drewno akacjowe jest bardzo cenione ze względu na swoje właściwości. Zawarte w nim substancje chronią je przed gniciem, dzięki czemu jest odporne na uszkodzenia nawet podczas przechowywania w ziemi. Z tego powodu wykorzystuje się je na przykład do produkcji palików w winnicach lub do budowy ogrodzeń i zagrod dla bydła. Jednocześnie jest to drewno mocne, twarde i ciężkie, dlatego też cieszy się popularnością w budownictwie; wykorzystuje się je do budowy łodzi oraz w kołodziejstwie. Uważane jest również za wysokiej jakości opał.

Od początku swojego rozpowszechnienia w Europie akacja, ze względu na swój niezwykle atrakcyjny wygląd, jest uważana za interesujące drzewo ozdobne.