Přehled analytických údajů pro aktuální šarži suroviny

Co oznaczają te dane?

Liście melisy – delikatne zioło zapewniające spokój i harmonię

Melissa officinalis / Melisa lekarska

Melisa lekarska (Melissa officinalis) należy do najpopularniejszych ziół w europejskiej tradycji. Jej suszone liście wyróżniają się świeżym, lekko cytrynowym zapachem i delikatnie słodkawym smakiem. Melisa jest ceniona za swoją zdolność do wywoływania uczucia spokoju i dobrego samopoczucia, dlatego często staje się częścią wieczornych rytuałów parzenia herbaty.

Smak i aromat

Napar z melisy ma barwę od jasnożółtej do złocistej, z delikatną nutą ziołową i orzeźwiającym cytrynowym akcentem. Dzięki zrównoważonemu profilowi smakowemu nadaje się zarówno do picia samodzielnie, jak i do mieszanek z innymi ziołami, na przykład z miętą, rumiankiem, lawendą czy lipą. Jej aromat wynika z zawartości olejków eterycznych, zwłaszcza cytral i cytronelal, które nadają jej charakterystyczny zapach.

Tradycyjne zastosowanie i dozwolone preparaty

Melisa ma długą historię w europejskiej fitoterapii. W ramach dopuszczonych zastosowań można stwierdzić, że melisa może przyczyniać się do relaksacji i dobrego samopoczucia psychicznego, może przyczyniać się do dobrej jakości snu, może przyczyniać się do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego oraz może przyczyniać się do prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. Działania te wynikają z tradycyjnego stosowania i wspierają codzienną równowagę organizmu.

Melisa w życiu codziennym

Melisa nadaje się do chwil odpoczynku po ciężkim dniu, a także jako element rytuałów relaksacyjnych. Jej delikatny smak jest przyjemny również dla dzieci (w odpowiednich ilościach) i osób starszych. Często stosuje się ją nie tylko w postaci herbaty, ale także jako składnik poduszek ziołowych lub mieszanek do kąpieli, gdzie jej zapach sprzyja poczuciu spokoju.

Wskazówki dotyczące połączeń

• Z rumiankiem i lawendą na wieczorną mieszankę uspokajającą.
• Z miętą – na orzeźwiającą herbatę ziołową w ciągu dnia.
• Z lipą – dla harmonijnej kompozycji smakowej.

Substancje czynne

Liście melisy zawierają przede wszystkim olejki eteryczne (cytral, geranial, neral, cytronelal), a także flawonoidy, kwasy fenolowe (zwłaszcza kwas rozmarynowy) oraz garbniki. To właśnie te substancje odpowiadają za charakterystyczny zapach, delikatny smak oraz tradycyjne zastosowanie melisy w herbatach ziołowych.

Występowanie

Melissa officinalis pochodzi z regionu Morza Śródziemnego i Azji Zachodniej, obecnie występuje w całej Europie i jest uprawiana również w innych częściach świata. Dobrze rośnie na słonecznych i cieplejszych stanowiskach o przepuszczalnej glebie. Do produkcji tego produktu wykorzystuje się suszone liście. Konkretne pochodzenie surowca nie jest wiarygodnie udokumentowane.

Nazwy ludowe

To zioło znane jest również pod nazwami takimi jak melisa, melisa, melisa, dąb, dąb, earwort, dąb, eliksir życia, kalamina, kocimiętka, melisa, melisa, melisa, marula, morela, mięta cytrynowa, melisa, roj, melisa, kocimiętka, pszczołożer, pszczołożerka lub przyprawa żeńska.